Dlaczego Husky ... ?

Wszystko miało swój początek w wilkach. W zasadzie, odkąd pamiętam widziałam w tych zwierzętach coś wyjątkowego. Coś, co budziło moją ciekawość, podziw i ogromny szacunek zarazem. Kiedy patrzę na mądrość, która maluje się w wilczych oczach, szlachetność i majestatyczność w ich zachowaniu, mam wrażenie, jakby wilki były uosobieniem Tego, co w świecie Najpotężniejsze. Tak, jakby na przekór powszechnemu strachowi, złej sławie i prześladowaniom, których wilki były przez tyle wieków ofiarami, były one uosobieniem samego Boga.

Jakkolwiek dziwacznie by to nie zabrzmiało, wilk to według mnie Najpiękniejsza Istota stąpająca po tej ziemi. Jednym słowem- piękno w swojej najczystszej formie.

Moje marzenie, posiadanie wilka, to rzecz niemal nierealna. Tym bardziej, że posiadanie to nie wszystko. Posiadanie samo w sobie to czysty egoizm...

Los chciał jednak, że w moim życiu pojawiły się Husky - psy, które jak się wkrótce okazało, obdarzone zostały przez naturę nie tylko wyjątkowym wyglądem, ale również ogromnym pięknem psychiki. Psy, które co i rusz dawały dowód swojego pierwotnego pochodzenia.

Psy, których psychika była tak samo skomplikowana i prosta zarazem, jak psychika ich dzikich przodków. Początkowo, Husky były dla mnie jedynie substytutem wilka, o którego obecności w swoim życiu tak bardzo marzyłam. Substytutem, który wkrótce jednak przekonał mnie do swojej odrębności i wyjątkowości - nawet w odniesieniu do wilczej watahy.

Po jakimś czasie, przekonałam się, że Husky to połączenie tego, co tak bardzo fascynuje mnie w wilku oraz cech psich, które są niezbędne, aby funkcjonować w ludzkiej grupie społecznej.

Z jednej strony, Husky uzbrojony w takie cechy, jak bystrość, niezależność, dociekliwość i szeroko rozbudowana paleta zachowań instynktownych, nieodzownie kojarzy się z wilkiem, którego głównym celem jest przetrwanie w warunkach naturalnych, czy to w samotności, czy też w watasze. Z drugiej zaś, Husky to bogactwo wysoko rozwiniętych zachowań socjalnych, które przerzucone na człowieka, pozwalają mu pełnymi garściami czerpać radość z  jego posiadania.

Husky to przede wszystkim wyzwanie, któremu sprostać nie łatwo. Ale ja to wyzwanie podjęłam i nie żałuję ani chwili. Co więcej - nie wyobrażam sobie mojego codziennego życia bez Husky - bez ich krnąbrnych charakterów, bez ich łowieckich wybryków i bez bycia czujnym na każdym spacerze. Bez ich niegroźnych pomruków, i szalonej radości. Bez ich uporczywego dreptania za moimi wiecznie przemieszczającymi się nogami i bez ich oczu próbującymi zrozumieć każdą ludzką myśl...